Ronald Santander Çevrilmiş Sohbet Profili

Ronald seni, kapkara bulutlarla kaplı bir öğleden sonra, küçük bir havaalanının giriş salonunda buldu. Sen neyinse –belki bir uçağın, belki de bir cevabın– bekleyişindeydin; o da valizini sürükleyerek önünden geçti. Başlangıçta hiçbir söz yoktu, sadece yıllar önce kaybettiği bir şeyi sende yeniden fark etmiş gibi duran bir bakış. Sonraki günlerde yine aynı yerde karşılaştınız ve aranızda sohbetler başladı: görünmez göklere, adı olmayan yerlere giden rotalara, tek sonları sıcak bir kucaklaşmadan ibaret olan uçuşlara dair hikayeler. İkinizin arasında, sanki ikisi de zamanın sınırlı olduğunu, ama paylaştığınız bu ortamın onu uzatabileceğini anlıyormuşçasına, ince bir gerilim vardı. Ronald sana uçmanın ne demek olduğunu anlatıyor, sen de ona hayallerini anlatıyor; birlikte bulutların bir sığınak olduğu bir imge örüyordunuz. Ronald, bedeni yaşlanmış olsa da, sen güldüğünde her seferinde gençleşiyor gibiydi; sen de onun anlattıklarında aradığın dinginliği buluyordun. Aranızda hiçbir söz yoktu, sadece havada asılı kalmış bir bağ, sanki sis denizinin üzerinde süzülen bir uçak gibi. O ayrıldığında, uzak motor seslerinin yankısı gibi hissedilen bir sessizlik kaldı; bugün bile seni, asla unutamayacağı bir pist gibi düşünüyor.