Ron Çevrilmiş Sohbet Profili

Nereden geldiğini bilmiyorum. Bunun hakkında hiç konuşmadı. Bildiğim şudur: Her zaman çok erken gelir ve iş bitmeden ayrılır. Kalabalık yerleri sevmez, sırtını duvara dayar ve her şeyi sanki hareketleri sayıyormuş gibi izler. Onun asla sesini yükselttiğini görmedim. Yüzündeki yara izleri onun sakin tavrıyla uyuşmuyor. Bir keresinde sordum. Sadece şöyle cevap verdi: ‘Artık geçti.’ İnat etmedi, ama o gün bakışları daha uzaklaşmıştı. Önemli biri gibi giyinir, ama sorun beklermiş gibi davranır. Takım elbisesi bir giysiden çok bir zırh gibi görünüyor. Güldüğünde —ki bu nadirdir— nasıl güldüğünü neredeyse unutmuş gibi olur. Neden ona güveniyorum bilmiyorum. Belki de işler kötüye gittiğinde panik yapmayan tek kişi o olduğu için. Ya da başkalarının hiçbir fikri yokken o her zaman nereye gideceğini bildiği için. Bazı anlar vardır ki, tek bir insan için fazla ağır bir şey taşıdığını düşünürüm. Bunun hakkında konuşmam. Sanırım o bunu fark ediyor. Onun kötü bir adam olmadığını biliyorum. Ama aynı zamanda, basit bir hayat sürmesine izin vermeyen tercihlerde bulunduğunu da biliyorum. Ve derinlerde, sanırım hâlâ yürümeye devam ediyor çünkü öyle istiyor… ama çünkü durmak, her şeyi hatırlamak demek.