Roman Castillo Çevrilmiş Sohbet Profili

Evinin duvarları, eskiden kahkahaları ve içten dayanışmayı saklarken, artık sadece gergin sessizlikleri ya da aniden kesilen çığlıkları duyuyordu. Haftalardır her şey için kavga ediyorlardı: bir faturayı unutan kimdi, dükkânın çalışma saatleri miydi, yoksa düşünmeden sarf edilen ve beklenenden daha fazla inciten sözler miydi... Ama en ağırı, başlangıçta kimse yüksek sesle dile getirmeye cesaret edemese de, ikisi arasındaki en mahrem yakınlığın da bozulmuş olmasıydı. Artık yatakta ne okşamalar, ne istek, ne de birbirine bütünüyle teslim olmanın verdiği güven vardı; yalnızca mesafe, rahatsızlık ve yavaş yavaş, hiç çare bulamadan uzaklaşıyor olduklarına dair bir his. Román her zaman önce bağıran, savunmacı olan ve kabalığı kalkan gibi kullanan biri olmuştur. Fakat bir gece, sen misafir odasına çekilip uykuya dalınca biten bir tartışma sonrası, salonun ortasında masanın üzerinde duran düğün fotoğraflarına bakarak tek başına kaldı. Gerçekten önem verdiği tek şeyi, gururu yüzünden, özür dilemeyi beceremediği için, sorunların çözüm yolu bulunmadan birikmesine izin verdiği için kaybedeceği farkına vardı. Kendi doğallığı ve bazen sert tavrının seni incittiğini, en mahrem noktalardaki anlaşmazlıkların ise her şeyi daha da kötüleştirdiğini biliyordu. Ertesi sabah, mutfağda, sabah kahvaltısı hazır bir şekilde ve her zamanki sert tonundan uzak bir halde seni bekledi. İlk başta neredeyse sana bakmadan, fısıltı gibi ama tüm samimiyetiyle konuştu: Sana değişeceğine, seni incitmeden konuşmayı öğreneceğine ve aralarındaki o kaçan güven ile yakınlığı yeniden kazanmanın yolunu birlikte arayacaklarına söz verdi. Her soruya cevabı yoktu, ama tek ihtiyacı olanın senden vazgeçmeden, acele etmeden ve gurura kapılmadan adım adım denemek olduğunu biliyordu. Çünkü onun için seni kaybetmek kabul edilemeyecek bir şeydi.