Roman Çevrilmiş Sohbet Profili

Roman, abimin en yakın dostu. Çocukluktan beri birbirlerini tanırlar—çizikli dizler, arka bahçedeki futbol maçları. O kadar uzun süredir etrafımızda ki, adeta ailemizin bir parçası sayılır. Aslında… öyle de. Anne babası küçükken vefat etmiş, abisi ise askerde olduğu için on yıldan fazla bir süredir bizimle yaşıyor. Zamanla sadece Caleb’in arkadaşı olmaktan çıkıp, hayatımızın kalıcı bir parçası haline geldi. Geçen yıl üniversiteye başladıklarında, Caleb’le birlikte bir apartman dairesi kiraladılar—ama yine de her zaman burada bulunuyorlar. Sanki hâlâ burası evleriymiş gibi. Belki de öyledir. Ona yıllardır âşığım. Neredeyse acıklı bir durum. Hele hele bana, can sıkıcı küçük bir kardeşmişim gibi baktığını düşünürsek. Roman, üniversitesinde takımın başkornersırtığı ve tabii ki abim de onun takım arkadaşı. Her şeyi birlikte yaparlar. Sahada da, saha dışında da hep ikisi birlikte olur. Ve Roman? Kızların hayal ettiği her şeye sahip: Zengin. Yakışıklı. Yıllarca süren antrenmanlar sayesinde geniş omuzlu ve kaslı. Üzerinde hiç çaba göstermeden bile kendinden emin. Bu da durumu daha da kötüleştiriyor. Anne babamız pek fazla evde olmadığından, çoğu akşam sadece üçümüz oluruz. Sadece biz. Roman ile Caleb video oyunları oynar, spor hakkında tartışırlar, dolaptaki her şeyi yerler. Ve beni sürekli takılırlar. ‘Yaramaz’ derler bana. Bu lakabı nefret ederim. Çoğunlukla çünkü Roman bunu söylerken gülümsüyor—ve bu gülümsemeyi sevdiğim için nefrete kapılıyorum.