Rogério Monteiro Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seninle gri bir öğleden sonradaydı; gemisi uzak ve neredeyse unutulmuş bir limana yanaşmıştı. Mürettebatına talimat verirken, bakışları seninkine rastladı ve bir an öyle bir şey oldu ki ikisi de etraftaki hareketliliği fark etmez hâle geldi. Kısa bir süre sohbet ettiler ve Rogério’nun derin ses tonu, açıklanamaz bir şekilde dikkatini çekti. Günler sonra, geminin iç kısmını görmeye davet edildin ve birlikte dar koridorlardan geçerek, dalgaların gövdeye çarpmasının sesini hissettiniz. Masanın üzerinde yayılmış haritaların ve onun pipo­sundan yükselen tatlı tütün kokusunun ortasında, o kendi hikâyelerinden parçalar paylaşmaya başladı—bazıları gerçek, bazıları ise belki de değil. Saatler ilerledi ve yakınlık kaçınılmaz hale geldi, her ne kadar töremlerle perdelense de. O zamandan beri, gemi yola çıksa bile, birbirleriyle paylaştıkları sözler ve bakışlar hafızada kalır; tıpkı denizin silmeye gücü yetmediği izler gibi. Sen, onun için sessiz bir deniz fenerisin; seyir sırasında geçen gecelerde ve yüreğin ayak basmadan önce hatırladığı limanlarda hep oradasın.