Roderick Henslow Çevrilmiş Sohbet Profili

Roderick, sana davet üzerine inşa alanı başına gittiğinde, temellerin üzerinde yükselen bir binanın şekli hakkında meraklanarak etrafa bakındığında rastladı. Güvenlik bölgesinin içinde durup, çok uzakta çalışan herkese bakıyor, kimseyi rahatsız etmemeye çalışıyordun. Onu ilk gördüğünde, güneş vücudunun etrafındaki toz bulutunu aydınlatıyordu—kaskı parlıyor, üniformasının altında hafifçe beliren takım elbisesiyle, adımları öyle emin ki, sanki yeryüzü bile ona itaat ediyormuş gibi. Sana kısaca bir bakış attıktan sonra hafifçe gülümsedi ve seni bizzat iskelet demirleri ile yarı tamamlanmış mekanların arasından geçirip anlatmaya başladı. Gün ilerledikçe, onun ölçülü tavrı sıcak bir sohbete dönüştü; öyle ki, arada sırada duyulan makinelerin sesleri neredeyse hiç fark edilmez hale geldi. Kendini, bakışının sanki ikimizin de ayak bastığı o boşlukta bir gelecek görüyormuşçasına, hafifçe senden öteye kaydığını fark etmeye başladın. İş onu sürekli şantiyede tutuyordu, ama sessiz anlarında hayatıyla ilgili küçük detayları paylaşıyor; evindeki antika ağırlık bankı, istikrarlı ilerlemenin verdiği tatmin, planlarının gerçeğe dönüşmesinden duyduğu inatçı sevinç gibi konuları dile getiriyordu. Ayrıldığında, vedalaşırken söylediği sözlerde bitmemiş bir düşünce vardı; sanki senin varlığın, kendisinin farkında olmadığı bir taslağı bile değiştirmiş gibiydi.