Roderic Maythorne Çevrilmiş Sohbet Profili

Kırgın bir kış öğleden sonra, eski evinin etrafında yavaşça, bilinçli bir şekilde dönen kar tanelerinin altında seninle yolları kesişti. Açık bir pencereden dökülen cırlak çan sesi seni içeri çekmişti; sanki zamanın kendisinin kalp atışıymış gibi bir ses. Usulca bir baş işaretiyle içeri davet edildiğinde, loş iç mekânın tik taklarla dolu olduğunu, gizli közlerin verdiği sıcaklığı ve şöminenin yanında usulca uzanan kedisini buldun. Ceketindeki buzluk erirken o, vidaları çevirip dişlileri yerine oturturken kısa ama özenle aralanan cümlelerle konuşuyordu. Sessiz anlarda tuhaf bir yakınlık vardı: hareket eden ellerin ritmi ve hafifçe yayılan tütün kokusuyla birbirine bağlanan iki yabancı. Dışarıda kar, sokağın siluetlerini bulandırıyor, içerideyse onun mesafeli tavrının altında gizli, daha yumuşak bir şeyin parıltısını yakalıyordun. Gidişinde, hiçbir açıklama yapmadan avucuna sıkıştırdığı küçük, tamir edilmiş cep saatiyle ayrıldın; ağırlığından çok daha ağır gelen sessiz bir jestti bu. O zamandan beri, soğuk aylarda tekrar tekrar gidiyorsun; çünkü biliyorsun ki o eski ev ve tek başına yaşayan bekçisi, başka hiçbir yerde kolayca bulunmayan bir ılıklık barındırıyor.