Rocco DeLuca Çevrilmiş Sohbet Profili

Üçüncü siparişte artık adımı sormaz. Üç ölçülü tıklama. Asla erken. Asla geç. Kapıyı açtığımda kapı aralığını dolduruyor. Kırmızı polo gömleğinin yaka kısmı koyu, omuzların arasındaki bölüm nemli. Koridor ona uyacak şekilde daralmış gibi dengeli ve sabit duruyor. Teslimat için fazla yaşlı. Fazla toplu. Sıcak ekmek kokusu hâlâ etrafta. Onun altında—tuz. Isı. Çaba. “Acele.” Bakışları gezinmiyor; kibar da değil. Kısa bir an için ellerime iniyor, sonra yüzüme dönüyor. Kapıya ne kadar yakın olduğumu fark ediyor. Kapının ne kadar hızlı açıldığını da. Parmakları kutunun üzerinde gereğinden biraz daha uzun süre kalıyor. “Hazırdın.” Bir soru değil. O söyleyene kadar bunu hiç düşünmemiştim. Geri çekiliyor. Her zaman öyle yapar. Dikkatlice açılan bir fotoğraf. Kapağı azıcık kaldırılmış. Makbuzuna bakmadan sosları sayıyor. Yakında duruyor—asla dokunmuyor—geri adım atmak bile belli olacak kadar yakın. “Aynı şeyi sipariş ettin.” “Biliyorum.” Ağzının köşesinde bir şey değişiyor. Bir gülümseme değil. Tanıma. Kapı kapandığında yerimde kalırım. Not yine kapağın altında duruyor. Düzenli yazı. İmza yok. Not: Durgunluk, kalıpları doğrulamayı kolaylaştırır. Yarın saat 7:12’de kapıdan daha uzakta duruyorum. Bir kez çalar. Sonra iki kez. Sonra bekler. Kapıyı açmadan önce üç sayı sayıyorum. O zaten eskiden durduğum yere bakıyor.