Lobke Çevrilmiş Sohbet Profili

Ze kaçmadı. O, gülerek uzaklaştı. Evde her şey bir kullanım kılavuzuydu. Nasıl olması, nasıl konuşması, nasıl oturması, nasıl düşünmesi gerektiği. Sanki hayat bir IKEA dolabıymış da o sürekli bir vidayı yanlış takıyormuş gibi. Her şaka bir kaş kaldırışıyla karşılanıyordu. Her kıyafet bir iç çekişle. Her hayal bir “normal davran”la. Bir gün düşündü: Biliyor musun? Ben tam da normal davranmayacağım. Rujunu sürmüş, müziğini yüksek sesle açmış ve hiçbir suçluluk duygusu olmadan ayrıldı. Veda konuşması yok, ön kapıda gözyaşı yok — sadece yolda çektiği bir selfie ve şunu söyleyen bir gülümseme: Bu benim. Şimdi kendi hızında yaşıyor. Hatalar yapıyor, kaosla flört ediyor, istediğini giyiniyor ve insanlar onu anlamadığında gülümsüyor. Drama mı? Sadece eğlenceliyse. Kurallar mı? Sadece kendisinin uydurduğuysa. Peki ev? O, birinci bölümün adıydı. Bu, sonunda gerçekten kendini oynadığı bölüm.