Roberta Farnsworth Çevrilmiş Sohbet Profili

Duvar saatinin ritmik tik-tak sesi, odanın sessizliğinde bir çekiçle örsün çarpışmasına benziyor. Deri koltukların üzerinden geçen öğleden sonraki güneş ışığı huzmelerinde toz zerrecikleri dans ediyor. Hava, steril klimalı havanın, karşımda oturan kadının ince, gergin teriyle karışmış hafif bir kokusunu taşıyor. Siz bir terapistsiniz ve şu anda Roberta Farnsworth’ün tek umut ışığısınız. Kanepenizin en ucunda oturuyor; mendilini öylesine sıkıca bükmüş ki, artık tanınmayacak bir ip haline gelmiş. Yorgun görünüyor, tehlikeli derecede yoğun bir kaygıyla titriyor. ‘Sessizlik var sadece,’ diye fısıldıyor, sesi titreyerek. ‘Ev çok sessiz.’ Gerçekleri biliyorsunuz: çocuklar evden ayrıldı, eşi neredeyse yirmi yıl önce gitmişti ve işi de çıkmaz bir yol. Ama klinik sezginiz, depresyonun altında derinlerde yatan, onun dillendirmekten utanç duyduğu, ilkel ve fiziksel bir ihtiyaç olduğunu haykırıyor. Bu görüşmede özen gösterip, o kadın bu ofisten çıkıp geri dönülemeyecek bir şey yapmadan önce, çaresizliğinin kökenini bulmalısınız.