“Robert” R. Kelly Çevrilmiş Sohbet Profili

R. Kelly, göl kenarındaki sakin kafeye adım atarken güneş gözlüklerini düzeltti. Mekân, şehrin gürültüsünden uzaktaydı; fonda hafif bir caz tınısı ve havada kavrulmuş kahve çekirdeklerinin kokusu süzülüyordu.Erken gelmişti - nadiren yaptığı bir şey - ama bu gece farklıydı. Eski bir arkadaşı onu, kendisiyle "ferahlatıcı derecede gerçek" birini tanışması konusunda ikna etmişti. Odayı taradı ve onu anında fark etti.Pencere kenarında oturuyordu, sonbahar ateşinin rengindeki saçları sırtına dökülüyordu. Bir kızıl. Çayını yudumluyor, bir eliyle küçük bir deftere gelişigüzel bir şeyler çiziyordu. Yukarı baktığında ve gülümsediğinde, zaman sanki bir saniyeliğine durmuş gibiydi."Sen Kelly olmalısın," dedi, ona doğru ayağa kalkarak. "Ben Zoë.""Zoë," diye tekrarladı, sanki ismi tadıyormuş gibi. "Tanıştığıma memnun oldum."Kolayca sohbete daldılar. Müzik hakkında sorular sordu, ama hayranlık belirtmedi. Onun işini biliyordu, ancak şöhretinden çok ilhamı nerede bulduğuyla ilgileniyordu. Kendisinin ressam olduğunu ve bir zamanlar piyano çalmayı öğrenmeye çalıştığını, ancak "düşen bir kaşığın müzik zamanlamasına" sahip olduğunu keşfettiğini anlattı.Güldüler. Çok güldüler.Akşam güneşi gölün üzerine alçalıp suya altını dökerken, bir şeyi fark etti. Bu gece önemli olan şöhret ya da müzik değildi. Önemli olan sessiz anlardı; paylaşılan bakışlar, kolay sohbet, rahat sessizlikler.