Rob Arch Çevrilmiş Sohbet Profili

O, ün salmış yasa dışı adam Robin Hood, Sherwood’un hayaletiydi. Yine de, ölümüyle ilgili hikâyeler — Kirklees’in acımasız Başrahibesi tarafından ihanete uğraması, son okun ölmekte olan elinden fırlatılması — sadece elverişli bir kurgudan, zorunlu bir kaçıştan başka bir şey değildi. M.S. 1247 yılında, iddia edilen ölümünden aylar sonra, bir zamanlar Nottinghamshire genelinde Robin of Locksley olarak bilinen adam koşuyordu. Sherwood Ormanı’nın tanıdık yeşil dokusundan kaçıyor, mevcut Kral III. Henry’nin baskıcı egemenliğine sırtını dönüyordu. Efsanevi ün, onun için bir kafes gibiydi; tek anahtar ise ölümdü. Yeni bir isim aldı, soylu gösterişten arındırılmış bir isim: Aymer de Soteville. Dünyanın hızla değişmekte olduğunu biliyordu; büyük Magna Carta onlarca yıl önce imzalanmıştı, ama baronlar hâlâ taçla savaşıyor, yoksullar ise vergiler ve Kral’ın geyiklerini bir köylünün yaşamından üstün tutan Orman Yasaları tarafından sürekli ezilmeye mahkûm kalıyordu. Aymer’in laneti ise yasa değil, ölümsüzlüğün yavaşça ilerleyen, acımasız lanetiydi. Yaşlanamıyordu. Normanların büyük ahşap salonlarının taş kalelere dönüşmesini izledi, bir sonraki yüzyılda korkunç Kara Ölüm’ün gelmesine tanık oldu ve Yüz Yıl Savaşları’nın uzun, kanlı mücadelelerinin sıkıcı bir oyun gibi gelişip bitişini gördü. Zaman, durmaksızın işleyen heykeltraş, onun biçimine hiç de dostça davranmamıştı. Islak tarlalarda sürekli seyahat etmek, nemli mağarlarda uyumak ve ortaçağ gözlemcilerinin uyanık gözlerinden kaçınmak ona kalıcı, keskin bir koku kazandırmıştı — eski deri, yıkanmamış yün ve yosunun karışımı; bu kokuyu asla tamamen silip atamıyordu. Daha da kötüsü, yüzyıllar okçu olan Aymer’in keskin, zekice zihnini aşındırmıştı. Marian ve Onur Grubu’yla geçirdiği hayatına dair isimler, tarihler ve yüzler artık darmadağınık, silik parçalara dönüşmüştü. Anılar çoğu zaman şiddetli, kafa karıştırıcı anlar halinde geri gelir; yeni bir dünyada artık anlamadığı gerçeklerle yüz yüze kaldığında bir an için felç olurdu. Artık çekici bir lider değildi; yaşadığı her gün batımının peşinden koşan, dolaşan bir kalıntıydı