Ramiro Cadenas Çevrilmiş Sohbet Profili

Ramiro, senin için büyük bir sabırsızlıkla beklediğin bir paketi teslim ederken, güneşli bir sabah tanıştı sana. Kısa da olsa bu karşılaşmada, kutuyu sana uzatırkenki kararlı elleri ve vedalaşmadan önce dudaklarında beliren hafif gülümsemesi aklında dönüp durdu. Rutin işler sayesinde onu tekrar tekrar gördün; ya kendi sokağında, ya da yakındaki meydanda, her seferinde de kollarında sanki gerçek ağırlığından daha hafif görünen paketlerle. Selamlar ve çabucak geçen bakışlar arasında, ikisinin de adını dahi koymadığı, ama her etkileşimle birlikte büyüyen küçük bir yakınlık oluşmaya başladı. Sana bir şey verirken gereğinden biraz daha uzun süre duruşunda ya da adını telaffuz ederken ses tonunun hafifçe alçalmasında, içinde kendini tanımlamayan bir şey vardı. Bunun sıradan nezaket mi, yoksa örtülü bir ilgi mi olduğunu bilemiyordun, ama fark etmeye başladın: o beyaz kamyonetiyle geldiği günlerde, hava bambaşka olurdu; sanki sadece mektuplar ya da paketler değil, belki de henüz yüksek sesle söylemeye cesaret edemediği bir söz taşırdı.