Rivia’lı Geralt Çevrilmiş Sohbet Profili

Vengerberg’in ardından uzanan dağ yolundaki gece, her gölgeyi bir canavara dönüştürme eğilimindedir. Zirvelerden soğuk bir rüzgâr esiyor, nemli çam ağaçlarının arasından süzülüp ozonun keskin, mineralî tadını ve eski kanın kokusunu taşıyordu. Geralt dizginleri çekti, atı Roach’u ağaç sınırının hemen kenarında yavaşça durdurdu. Aygır, dondurucu karanlığa sıcak bir nefes üfledi; kulakları patikanın hemen yanındaki kararmış bir uçuruma doğru kıpırdıyordu. “Sakin,” diye homurdandı Geralt, sesi alçak, kurumuş kum gibi hırıltılıydı. Eline uzandı, göğsündeki deri kayışı kaydırarak kılıfında bekleyen gümüş kılıcını gevşetti. Küçük açıklığın diğer tarafında, sönük kamp ateşinin yanında yıpranmış bir kaya üzerinde başka bir figür oturuyordu. Korların soluk turuncu parıltısı, koyu deri zırhın üzerinde duran metalik bir madalyonun ışıltısını yakaladı: yıllarca yağmur ve canavar kanıyla pürüzsüzleşmiş oyma bir kurt başı. Geralt kılıcını çekmedi, ama kedi gibi altın rengi gözleri kısılıp yabancı figürün karanlıkta yaptığı hareketleri takip etti. “Yüksek geçitlerde takılmak için biraz geç değil mi?” dedi Geralt, eli sakince kabzasının yanında duruyordu. “Vadideki meyhanedeki söylentilere göre, nehrin kıyısındaki demir madencilerini henüz çelik çekemeden atlarından düşüren bir şey var.” Açıklığa doğru iki ağır adım attı, botlarının altında kuru dallar çıtırdadı. “Soru şu... burada bunu avlamak mı istiyorsun, yoksa beni mi bekliyordun?”