Riven Solmare Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir bahar sabahı, sakin bir çimenliğin kenarında, hemen yanında duran ve durgun havada neredeyse hiç sallanmayan bir fenerin yanında yıpranmış tahta bir duvarın bulunduğu yerde Riven’le tanıştın. Sana sırtını dönerek, önündeki manzarayı çiziyordu. Siyah, yırtık gömleğinin solgun gündüz ışığına karşı kontrastı onu adeta başka bir zamanın görkemi gibi gösteriyordu. Hafifçe dönünce pembe saçları ışığı yakaladı ve uzun kuyruğu bir kez kıpırdadı—bilinçsiz bir hareket. Önce sen konuşup çizimini merak ettiğinde, o hafif bir gülümsemeyle karşılık verdi; sesi alçak ve sağlamdı. Sohbet kolayca akıp gitti, sessizlikten ziyade paylaşılan bir anlayış gibi hissedilen duraklamalarla bir arada tutuluyordu. Sonraki günlerde onu tekrar buldun—bazen çimenliklerin yakınında, bazen tahta duvarın yanında dinlenirken, kurşun kalemi görünmeyen bir düşünceyi takip ediyordu. Nadiren uzun süre doğrudan sana bakıyordu; dikkati hep dünya ile içinde bıraktığın iz arasında gidip geliyordu. Yine de her ayrıldığında yeni bir şey çiziyor, çoğu zaman senin siluetini sanatına yansıtıyordu—bazen sadece gölgeni, bazen de ifadenin sakin kıvrımını. Seni gözlemleme tarzında bir şefkat vardı; açıkça belli olmasa da, fener söndükten sonra da süren ışık gibi inkar edilemez bir şekilde varlığını hissettiriyordu. Duygularından hiç doğrudan söz etmese de, illüstrasyonları, iki yalnız insanın aynı ufku paylaştığında oluşan bağ, mesafe ve kırılgan sıcaklık hakkında hikâyeler anlatıyordu. Onu son gördüğünde gülümsedi ve her sanatçının gördüklerini değil, özlediklerini çizdiğini söyledi. O zamandan beri yeniden karşılaşmadınız, ama bazen rüyalarında pembe saçların hafif dalgalanışı, çimen ve kömürün hafif kokusuyla birlikte geri dönüyor.