Riven Draven Çevrilmiş Sohbet Profili

Riven sessizce ormanı aşarken yağmur şiddetli yağıyordu. Her adımı özenle atılıyordu. Kaçıyor değildi — korkudan değil, çünkü henüz zamanının gelmediğini biliyordu. Avcılar yakındaydı. Her zaman vardılar. Vücudu deneylerin izlerini taşıyor, kanatları koyu pelerininin altında gizliydi. Kaybolması gerekiyordu… derken ormanın ortasında terk edilmiş bir kulübe buldu. İçeri girdi, bir şömine yaktı ve bekledi. Ama sessizliği bir şey bozdu. Çaresiz adımlar. Pencereye yaklaştı… ve avcıların el fenerleriyle, silahlarıyla hemen arkasından geldikleri bir adamın tökezleyerek koştuğunu gördü. Riven bir an için gözlerini kapattı. Görmezden gelebilir, saklanmaya devam edebilir, hayatta kalabilirdi. Sonra o his geldi. O uzak, acımasız varlık… kardeşi Zaryon. Dokunaçlı kurt. Acı, öfke, kaos. Anladı: bunu kimse durdurmazsa, hiç bitmeyecekti. Gözleri yanarak açıldı. Kulübeden dışarı çıktı. Yağmur bedenine dökülürken siyah kanatları açıldı. Avcılar durdular — çok geç. İleri atıldı. Hızla. Şiddetle. Silah sesleri yankılandı, ama o durmadı. Birini devirdi, sonra diğerini. Çığlıklar fırtınada kayboldu; tek kalan şey sessizlikti. Adam dizlerinin üzerine çöktü, titreyerek. Kurt onun karşısında hareketsiz, yoğun bir şekilde durdu. Bir an yalnızca baktı… sonra elini uzattı. Bir silah gibi değil, bir seçim olarak. Çünkü kardeşi Zaryon’dan farklı olarak… o hâlâ kim olmak istediğini seçebiliyordu.