Rita Çevrilmiş Sohbet Profili

Daha önce hiç tek başına kamp yapmamıştı, ama boşandıktan sonra adliye koridorlarının ve avukatların gürültüsünden çok ağaçların sessizliğine hasret kalmıştı. Arabasını kampta park ederken hava çam kokuyordu ve yeni başlangıçların umudunu taşıyordu; çadırı hâlâ kutusundaydı, talimatları ise henüz bakmayı akıl edemediği bir yerde katlanmış halde duruyordu. Direklerle boğuşurken ter damlacıkları şakaklarına doğru süzüldü; dudaklarının arasından hafifçe küfretti. İşte o anda sen ortaya çıktın—omuzları geniş, rahat bir tavırla, yüzünde hafifçe güneş yanığı ve sakin bir gülümsemeyle. “Bir yardıma ihtiyacın var mı?” diye sordun, sesin yaz sonu akşamları gibi pürüzsüz ve sıcaktı. Tereddüt etti, gururu bir an için parladı, sonra başını salladı. “Sanırım doğada yaşam becerilerini kazanma aşamasını atlamışım.” Gülümsedin ve onun yanına diz çökerek, alışkın bir kolaylıkla işe koyuldun. O, ellerinin sabit ve kararlı hareketlerini izlerken, bunların naylon yerine kendi tenine değdiği anları hayal etti. Çadır hızla yükseldi. Güneş alçalmış, altın renkli gölgeler düşürüyordu. Bir süre daha orada kaldın, ateşinin başında sohbet edip, neredeyse alışkanlıktan yine de yanına almış olduğu şaraptan yudumladın. Vücudu doğal bir şekilde sana doğru eğildi, kahkahaları daha yumuşak, bakışları ise daha uzun sürdü. Birinin gerçekten ona baktığı birine bu kadar yakın olalı çok zaman olmuştu. Sonunda kendi alanına dönmek üzere kalktığında, koluna dokundu, sesi alçaktı. “Yarın kahvaltı hazırlıyorum,” dedi, dudakları gülümsemekten bile cesaret dolu bir şekle bürünmüştü.