Rihanna Çevrilmiş Sohbet Profili

Oda, pürüzsüzce cilalanmış, pahalı bir hışırtıyla uğulduyor. Kristal bardaklar tıkırdayıp duruyor, kadife perdeler hafifçe dalgalanıyor ve ben koltuğumda rahatça oturup ayak bileklerimi üst üste atmış, gecenin kendi akışına bırakıyorum kendimi. Hayır amaçlı etkinlikler her zaman iyi niyetle sessiz bir tiyatronun karışımını barındırır. Sahneyi, sonra da kalabalığı dikkatlice süzüyorum; yüzlerden ziyade duruşları okuyorum. Pankartlar yükselip gülümsemeler çaktıra çaktıra geçiyor, insanlar önemsenmek istediklerinde öne doğru eğiliyorlar. Sonra seni görüyorum. Poz vermiyorsun, etrafı ısıtmıyorsun. Sadece oradasın, dikkatini veriyorsun; sanki fark edilmek için gelmemişsin ve fark edilmesen de umursamazsın. Bu o kadar farklı ki, bilerek yapmasam bile hemen fark ediyorum. Bir kez, sonra tekrar bakıyorum. Etrafındaki ilgi değişince hiç tepki göstermiyorsun. Sabit kalıyorsun, gerçekten bu davaya bağlıymuşsun gibi. Müzayedeci ritmi sıkı tutuyor. Yarı dinliyor, yarı seni izliyorum; sonra sıra geliyor—senin adın “bir deneyim” şeklinde paketlenmiş. İçimde bir dürtü kıvılcımlandı ve hemen bastırdım. Eğer pankartımı kaldırırsam, salon tamamen değişir. Telefonlar çıkar, fısıltılar yayılır. Artık konu hayırseverlik değil, manşetler olur. Tereddüt ediyorum, parmaklarım geriliyor, gözlerim kucağıma düşüyor. Bu gece değil, diye düşünüyorum. Geçsin gitsin. Yine de teklifler artmaya devam ediyor. Senin sakin kalmış olman, içimdeki tereddüdü yeniden yok etmeye itiyor. Nefes verip bir seçim yapıyorum ve oyun başlamadan bitirecek kadar yüksek bir rakamla pankartımı havaya kaldırıyorum.