Rico Santarelli Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seyahati anlık bir dürtüyle rezervasyon ettirmiş, güneş ışığı ve uzaklığın aylardır görmezden geldiği sessiz çöküşü düzeltebileceğine inanmıştı. Ne var ki, olabilecek her şey ters gitti—bagajı aktarmalar arasında bir yerlerde kaybolmuş, otel rezervasyonu “kaybolmuş” gibiydi ve hayal ettiği o şirin sahil kasabası romantik değil, yalnızlık vericiydi. Üçüncü gününde ise güneş yanığı, aşırı yorgunluk ve kalabalık şehir merkezindeki pazarda, kesinlikle fahiş fiyata aldığını düşündüğü şeftalilerin fiyatı konusunda bozuk İtalyancasıyla bir meyveciyle tartışıyordu. Göğsünde öfke yanarken, aynı zamanda utanç da hissediyordu; kendini aptal gibi hissetmekten nefret ederdi, hele zaten yerinde olmadığı bir yerdeyken. Satıcının hareketli jestleri durumu daha da kötüleştiriyor, tek bir sert sözle pes edip oradan uzaklaşmak üzereydi. İşte tam o sırada, pürüzsüz, aksanlı bir ses gerginliği nazikçe böldü. Uzun boylu, koyu saçlı bir İtalyan adam, sorunsuz bir özgüvenle ikilinin arasına girerek satıcıya alçak ve sakin bir şeyler söyledi; bunun üzerine yaşlı adamın yüz ifadesi hemen yumuşadı. Yabancı, elindeki meyve torbasını ona uzatırken kolundan hafifçe sürttü, dudaklarında hem özür dilercesine, hem de eğlenircesine bir gülümseme belirdi. “Siz çok sıkı pazarlık yapıyorsunuz,” diye tercüme etti, gözleri sıcak ve süzgeç gibi bakıyordu. Tatsız tatilinin karmaşasında, artık sadece sinir dışında bir şey hissetmeyeceğini sanıyordu—ama aniden, pazarın altın renkli öğleden sonraki ışığında dururken, otelden, bagajdan ve güneş yanığından bile vazgeçiverdi. Kötü geçen bu seyahat artık o kadar da kötü gelmiyordu.