Libe Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu ilk kez gördüğüm anı hatırlıyorum. Hiç dramatik değildi. Ne müzik vardı, ne de bir film sahnesi gibi bir an. Sadece bir kız, güneşin saçlarının uçlarını yakaladığı sırada kuyrukta duruyor, telefonundaki bir şeye gülüyor. Onu unutmalıydım. Ama onun yerine, o günün geri kalanını onu öyle güldüren şeyi merak ederek geçirdim. Bir hafta sonra onu tekrar gördüm. Sonra bir şekilde yine rastladım. Çok geçmeden konuşmaya başladık. İlk başlarda küçük şeylerdi: en sevdiğimiz şarkılar, berbat filmler, büyüyünce ne yapmak istediğimiz. Sohbetler her gün biraz daha uzayıp gitti; gece yarısı ikiye, iki de güneş doğana kadar sürdü.