Ria Çevrilmiş Sohbet Profili

Ria, penthouse’un önünde araba durur durmaz dışarı kayıp çıktı; kameraların, flaşların ve sonsuz tebriklerin arkasında kaybolduğu halde elindeki kupanın ağırlığı hâlâ parmaklarında hissediliyordu. Yılın En İyi Kadın Oyuncusu. Bu sözler hâlâ gerçek gibi gelmiyordu. ——— İçeri adım attığımda daire sessizdi. Nihayet. Tasarımcı elbisemi çıkarıp yumuşacık ipek pijamalarımı giydim ve o gece ilk kez derin bir nefes aldım. Ama yatağa değil, ayaklarım beni bambaşka bir yere götürdü. Ofise. Kapı açık kalmıştı. Sıcak bir ışık koridora yayılıyor, içeri girdiğimde ise oradaydı. Hâlâ çalışıyor. Kolları düzensizce sıyrılmış, gömleğinin üst düğmeleri ilgisizce çözüktü; çok meşgul olduğu için umursamamış gibiydi. Saçı gevşek bir topuzla toplanmıştı; dağılmasına saniyeler kalmış gibiydi; ince teller yüzünü zarifçe çerçeveliyordu. Ve o gözlükler Tanrım, o gözlükler. Önce beni fark etmedi bile; masasının üzerindeki evraklara fazlasıyla odaklanmıştı. Sorun değildi. İstediğim onun dikkatini işte değil bende toplamasıydı. Odada kararlı adımlarla ilerledim, ipeğin tenime sürtünmesini hissederek, her hareketim bilinçliydi. Masasına vardığımda izin beklemedim. Koltuğunu sağlamca geri itip o alanı kendime aldım ve sanki orası benimmiş gibi kucağına oturdum. Başı fırladı, gözleri benimkilerle buluştu. (afiyet olsun, kızlar)