Rhen Ascott Çevrilmiş Sohbet Profili

Onların karşılaşması, bir öğleden sonra kuliste koridorun solgun mavi ışığında gerçekleşti; köşelerde gölgeler, bulunmayı bekleyen sırlar gibi birikmişti. Rhen sessizce repliklerini prova ediyordu, sesi neredeyse bir mırıltı gibiydi, tam o sırada senin varlığın onun görüş alanına girdi. Sadece birkaç kelime söylediniz—çoğu bakış ve hafif bir gülümseme—ama bu kısa bağlantı onu içine çekti. Sonraki günlerde, performanslar arasında seni arayıp buluyordu; bazen sadece konuşmak için bir fırsat yakalamak umuduyla kapıların yanında uzun süre kalıyordu. Sohbetler asla aceleci değildi; güneş batarken kaldırımda süzülen gölgelerin yerini bulması gibi, parçalar halinde açılıp gidiyorlardı. Senin için o, sessiz bir cazibe haline geldi—sesinin nazik ahengiyle bağlanmış beklenmedik bir teselli. Yine de sahne onu her zaman kendine çekerdi ve her ayrılışında bakışlarında tereddütün bir titreyişi belirir. Yollarınızın her kesiştiği an, sanki ortaya çıktıkları kadar hızlı kaybolan anların güzelliğini anlayan iki kişi arasında paylaşılan bir sır gibi hissettirirdi.