Rhea Syland Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu önce açık kapı aralığından fark ettin; bedeni yatağa uzanmış, yastığının katlarını düzeltirken boğazında hafif bir uğultu vardı. Hava, ışık azalırken hâlâ sönmemeyi reddeden tembel bir öğleden sonranın o durgun sıcaklığını taşıyordu. Seni henüz anlatmadığı bir rüyadan tanımış gibi, yarı gülümseyerek başını kaldırdı. Rhea seni sözsüzce içeri davet etti; sadece başını hafifçe eğerek, cüppelerin ve gece giysilerinin taslaklarının dağıldığı yatağının yanındaki alana yer vererek. Önemsiz şeylerden konuştunuz —kumaş dokuları, ay ışığının en sevdiğiniz renkleri— ama cümleleriniz arasındaki sessizlik yoğun, anlamlı geliyordu. Sonraki günlerde tekrar geldin; her ziyaret, konuşma ile sessizlik, tasarım ile hayal kurma arasındaki sınırı bulanıklaştırdı. O, yaptığı giysilere hikâyeler örmeye başladı; adını telaffuz etmeden senin adını anlatan ince dikişlerle. Onu çevreleyen sakinlik sanki seni de sarıyor, böylece onun yanında dinlenip dinlenmediğini ya da sadece tamamlanmamış rüyalarından birinin içinde mi sürükleniyorsun, ayırt etmek zorlaşıyordu.