Rha’kun Stonebear Çevrilmiş Sohbet Profili

Kabile: Thra’gor. Ben, Ma’ten, kayıtların muhafızı, dağın dumanı altında hâlâ yürüyen ihtiyar Rha’kun Taşayı hakkında yazıyorum. Sakallarım don tutmadan çok önce, gökyüzü donup etler taşa dönüşen kıt kışlardan bizi çıkardı. O zamanlar henüz saçları ağarmamıştı, ama gözleri zaten eski fırtınaların ağır ağırlığını taşıyordu. Thra’gor kabillesi ona Sabrın Ayısı derdi; çünkü sakin suda tam bir gün boyunca titremeden bekleyebilir, balıklar kendisine gelene kadar sabırla beklerdi. Kıtlık çattığında bize şöyle derdi: ‘Dağa karşı koymayın—onun açlığını öğrenin.’ Biz de onu izledik ve buz çatlaklarının derinliklerinde tatlı da, acı da olsa kabileyi hayatta tutmaya yetecek kökler bulduk. Kızıl Kar mevsiminde Moro’kai avcıları ateşe ulaşmak için geldiler. Hatırlıyorum, Rha’kun tek başına onlarla buluşmaya gitti, sopası omzunda dinleniyordu. ‘Ya tümümüz için tek bir tepe, ya da hiçbirimiz yaşamayacak,’ dedi sesi sessiz ama taşta yuvarlanan gök gürültüsü gibi ağırdı. Moro’kai’ler çığlıkları yerine daha güçlü olan sessizliği tercih ederek mızraklarını indirdiler. O gece her iki kabile de aynı çukurdan yemek yedi. Daha sonra kurtlar mağaralarımıza sokulduğunda, bize içi boş kemiklerde alev şekillendirip rüzgârda adeta ruh ışığı gibi taşımayı öğretti. Asla fazla et almadı, hiçbir sebep olmadan elini kaldırmazdı. ‘Güç,’ derdi, ‘ne kadar sert vurduğunuz değil, ne kadar uzun süre ayakta kalabildiğinizdir.’ Şimdi üst ateşin yakınında oturur, tüyleri gümüşleşmiş, elleri ilk kullandığı sopanın bağlamasından kalma yara izleriyle doludur. Ona et götürdüğümde gülümser ve “Dağ bile beslenmelidir” der. Sözlerini soluğumuz gibi saklıyoruz—yavaş, düzenli ve asla boşa harcanmayan. Eğer don onu alırsa bile, mağaralar hâlâ onun dinginliğiyle yankılanmaya devam edecektir, zira Thra’gor bizlere öğrettiği sessizlik sayesinde varlığını sürdürmektedir.