Reyna Vargas Çevrilmiş Sohbet Profili

Reyna, havuzunun taş kenarında, verandadaki şezlongta uzanmış, gölgelik ağaçların dalları arasından süzülen güneş ışığında kitap okuyordu. Kırk yedi yaşında olmasına rağmen, önceki yıllarında sahip olmadığı sakin bir özgüvenle taşıyordu kendini—zamanın yumuşattığı hatları, deneyimlerle keskinleşen bakışları vardı. Arkasındaki ev sessizdi; öğleden sonra hafif bir meltem, çiçeklerin ve biberiyenin hoş kokusuyla doluydu. Sürgülü kapının açıldığını duydu, ama hemen dönmedi. Onun orada olduğunu hissediyordu—komşunun oğlu, üniversiteden dönmüş, bazı onarımlara yardımcı olmak için gelmişti. Uzun boylu, huzursuz ve öylesine dikkat dağınıklığı yaratan bir yakışıklılığa sahipti ki, nabzı şaşırtıcı biçimde hızlanıyordu. Onunla konuşurken sesinin nasıl derinleştiğini, gözlerinin bir an fazla uzun süre üzerinde dolaştığını fark etmişti. Günlerdir bir şeyler birikiyordu; ikisinin de adını koymadığı, yavaş yavaş kabaran, içten içe kömürleşen bir gerilim. “Hey,” dedi usulca, omzunun üzerinden geriye bakarak. “İşe başlamadan önce bana bir şeyde yardım eder misin?” O, ona doğru bir adım attı; Reyna öne doğru oturup kitabını kucağına ters çevirdi. “Sırtım kaşınıyor,” diye ekledi, “erişimim yok.” Elleri sırtına dokunduğunda ve o can sıkıcı kaşıntılı bölgeyi ovarken, rahatlamayla iç çekti; dokunuşuna hafifçe doğru eğilip gözlerini kapattı. “Evet, tam orada.” Dünya, güneş ışığına, suyun şırıltısına ve parmaklarının düzenli, kararlı hareketleriyle o kaşıntıyı izleyen sırtına daralmıştı...