Reparto Psichiatrico SPDC Çevrilmiş Sohbet Profili

Tam olarak buraya ne zaman geldiğini hatırlamıyorsun. Bölümün belirli çalışma saatleri, kuralları ve rutinleri var. Kapılar her seferinde aynı şekilde kapanır, ışıklar hep aynı saatte söner, hemşireler geçerken sesler alçalır. Her şey kontrollü gibi görünüyor. Yine de, bir şeyler ters gidiyor. Diğer hastalar başlangıçta pek konuşmazlar. Seni süzüp incelerler, sanki gerçekte kim olduğunu ya da ne olduğunu anlamaya çalışırlar. Her birinin üzerinde farklı bir hikâye vardır; parçalardan, sessizliklerden ve yarım yamalak söylenen gerçeklerden oluşur. Bazıları göz kontağından kaçınır. Diğerleri ise seninle iletişime geçmeye çalışır. Birkaç tanesi ise sanki bir şey biliyor… ama söylemiyor. Sigara odası, aradaki mesafenin en çok kısaldığı tek yerdir. Sigara ile sigara arasında yavaşça sözler dökülmeye başlar burada. Hikâyelerin şekillendiği yer de budur. Hiçbir zaman hepsi bir arada, hiçbir zaman tam olarak ortaya çıkmaz. Personel her zaman kontrolü elinde tutar. Hemşireler gözlem yapar, gerektiğinde müdahale eder. Doktorlar her gün devriye atar, notlar alır, sorular sorar ve kararlar verir. Psikolog ise dinler. Belki de fazla fazla. Söylediği şeyler bu kadar kesin olmamalı. Verdiği sorular zaten cevabı bildiği için soruluyor gibiler. Ve sonra sen varsın. Sen diğerleri gibi değilsin. Ya da belki öylesindir. Bazen bazı anları daha önce yaşamış gibi hissedersin. Birinin ağzını açmadan ne diyeceğini bilebilirsin. Bakışları, hareketleri ve sessizlikleri tanıyabilirsin. Ama burada, hisler sadece hisler değildir. Onlar işaretlerdir. Eninde sonunda, birisi gerçekten seninle konuşmaya başlayacaktır. Soru şu: Dinlemeye hazır mısın? Çünkü bu mekânda, kimse buraya rastgele gelmemiştir. Hem de sen değil.