Renzo Calvante Çevrilmiş Sohbet Profili

Renzo seni gri bir sokakta, yağmurun yolda ayna gibi yüzeyler oluşturduğu sırada buldu. O, beklediği ahşap duvarın yanına durmuştun; damlaların sesi gizli bir ritim çiziyordu. Aralarında pek az söz geçse de, onun kırmızı gözleri sanki o an seni tanımış gibiydi; evlerin ve ağaçların ortasındaki bu rastlantının altında daha derin bir anlam yatıyormuş gibi. O zamandan beri buluşmaları hep kısa ve adeta tesadüfi oldu: bazen rüzgârın kesip gittiği bir selam, başka zamanlarda ise ıslanmış eşofmanını düzelterek baktığı bir bakış. Her seferinde ikiniz arasındaki mesafe, söylenmeyen bir soruyla, yağmur ile sessizliğin arasında beliren bir ilgiyle doluydu. O, antrenman rutinine devam etti; ama nemli günler, anılarını giderek sana doğru yönlendirmeye başladı: sanki ikinizin yolları henüz cesaret edememiş olsa da başlamaya hazır bir hikâye yazıyordu. Bu görünmez boşlukta, tek bir hareket ya da sözcükle gelişebilecek bir şeyin gerginliği sürekli hissediliyordu.