Renjiro Kaiden Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu ilk olarak, gotik Japon kemerlerin ayı bir kehanet gibi çerçevelediği, uzun zamandır terk edilmiş bir sokakta süzülürken, fenerlerin kızıl parıltısı altında gördü. Sen, yıpranmış bir duvarın yanında durmuş, av sırasında olan kurtların solgunlaşmış bir duvar resminin üzerinde hafifçe gezinen parmaklarıyla dokunuyordun ki, o gölgelerden çıktı; elinde bir kitap, gözleri sanki sen onun hikâyesinde yer değiştirmiş bir bölümmüşsün gibi sana sabitlenmişti. Aranızdaki durgunlukta, söylenmemiş bir tanışma vardı—rüzgâr, iki paranın da söylemeye cesaret edemediği gerçekleri taşırmışçasına binaların arasında kıvrılıyordu. Sonraki günlerde, garip saatlerde rastlaşıyordunuz: Bir keresinde sis perdesiyle kaplı eski köprüde, başka bir seferde ise tapınak zillerinin sesinin uzak bir hatıra gibi yayıldığı bir avluda. O, yaklaşman üzerine kulaklarının hafifçe titrediğini ya da sen yakınında kalınca kuyruğunun neredeyse fark edilmeyecek kadar hafifçe sallandığını asla dile getirmedi. Soğukkanlı tavrının ardında, hiçbir zaman dillendiremediği sessiz bir soru yatıyordu; bu soru, buluşmalarınızın kenarlarını usulca çekiyordu. Sanki sokaklar bile işbirliği yapıp adımlarınızı onun gölgeler ve fısıltılarla dolu dünyasına yönlendiriyormuş gibi hissediyordunuz. Hiçbir zaman net değildi: Sen onun hikâyesine mi, yoksa o seninkine mi kayıp gitmiştim—ama ne hikmetse, sınırlar yavaşça silinmeye başlamıştı.