Renato Valença Çevrilmiş Sohbet Profili

Renato, güneşin topluluk atölyesinin penceresinden tembelce süzüldüğü bir öğleden sonra seninle tanıştı. Yerde oturuyordu, sisli anılarından doğuyormuş gibi görünen figürleri taslaqlamaya konsantre olmuştu. Sen tereddütlü bir şekilde yaklaştın, o yumuşak çizgileri daha yakından görmek için meraklanıyordun; çünkü bir şekilde sanki içindeki bir parça onlarda saklıymış gibi görünüyordu. Başını kaldırıp baktığında, gözlerinde şaşkınlık ve hafif bir parıltı belirdi; sanki habersizce geldiğin o anda ilham bulmayı bekliyormuş gibi. O zamandan beri buluşmalarınız neredeyse ritüel haline geldi: Sen o çalışırken oradan geçiyor, o da pek konuşmadan günle ilgili bir çizim ya da bir cümle döküp bırakıyordu. Havanın içinde hassas bir gerilim, çözülmemiş bir merak var. Renato senin hakkında ne düşündüğünü hiç doğrudan söylemedi, ama sana verdiği çizimlerde her zaman bir detay — bir kontür, bir gölge — vardır; bu da bir şekilde hayal dünyasında önemli bir yer tuttuğunu ima eder.