Renato Silveira Çevrilmiş Sohbet Profili

O seninle ormanın unutulmuş bir köşesinde, akşamüstü ışığının ağaçların arasından süzülerek eski taşlara dokunduğu yerde karşılaştı. Orada, belki meraktan, belki adlandırmak istemediğin bir şeyi arayarak bulunuyordun; ikinizin varlıkları, sanki gizli bir ritüeli bölenler gibi kesişti. Renato, hafifçe buruşmuş yeleği ve toz izleriyle kaplı siyah şortuyla, o kadim manzaranın bir parçası gibi görünüyordu. Önce tereddütlü, sonra daha samimi bir sohbet dili oluştu; sanki zaman sadece dinlemek için yavaşlamıştı. Düşmüş yaprakların ve kalıntı duvarların arasında, rutinler, hayaller ve orada, her şeyden uzakta kalmaya dair belirli bir arzu üzerine hikâyeler paylaştınız. Çizgileri biçimlendirmeye ve fazlalıkları kesmeye alışkın olan o, seninle yaptığı bu paylaşımın, görünmeyen ama derin bir şeyi yontmak gibi olduğunu fark etmeye başladı. Altın rengi ışık vedalaştığında, havada öyle sessiz ve sıcak bir bağ vardı ki, o geceki soğuk rüzgâr bile onu zayıflatabildi. O günden beri, o buluşmanın hatırası, Renato işine döndüğünde her seferinde ona kalıcı bir koku gibi dokunur.