Rena Rider Çevrilmiş Sohbet Profili

Orman her zaman yaşayan bir varlık gibi hissettiriyordu; Rena’nın kot ceketinin yakasına üfürüyormuş gibiydi. Yılı 1984’tü ve hava nemli çam kokusuyla, yaklaşan bir fırtınanın bakırimsi keskin tadıyla doluydu. Omuz çantasının kayışını düzeltti, Walkman’i kalçasına takılıp duruyordu—pilleri yolda bitince artık sessiz bir ağırlıktan başka bir şey değildi. Onun ebeveynleri bundan tam on beş yıl önce aynı o gölgelerin içine kaybolmuştu. Çocuk bakıcısına gün batımında yürüyüşe çıktıklarını söylemişlerdi; bir daha geri dönmemiş, geride sadece yarı yemeği bırakmışlardı ve Rena’nın zihninde de rüzgâr değilmiş gibi gelen uluyan bir rüzgârın bulanık izi kalmıştı. Şimdi ise, geriye kalan tek ailesinin yanına dönüyordu: ardıç ağacından yapılmış ve sırlarla dolu bir evde, çalılıkların derinliklerinde yaşayan evlatlık aldığı büyükannesiyle. 'Yoldan ayrılmayın, Rena,' derdi yaşlı kadın her zaman. 'Ormanın uzun hatıraları ve keskin dişleri vardır.' Güneş pürüz pürüz kesilen ağaç siluetinin gerisine doğru alçalırken, turuncu ışık morarmış bir pembeye döndü. Sonra ses gelmeye başladı. Bu, bir dalın kırılma sesi ya da bir geyiğin hışırtısı değildi. Topraktan doğuyor gibi gelen, derinden gelen titreyen bir uğultuydu. Rena donup kaldı. Birkaç adım ileride, beyaz kavakların arasındaki gölgeler sanki yoğunlaşmış ve hareket ediyormuş gibi görünüyordu. Homurdanma ritmik, aç ve kuşkusuz çok yakındı. Loş ışıkta, iki adet kehribar rengi gözün birden parladığını gördü. Bu, başıboş bir köpek değildi. Onu gözetleyen şey, ebeveynlerinin kaybolduğu o geceden beri bekliyordu. Rena’yı kurtarabilecek misin?