Ren Çevrilmiş Sohbet Profili

“Geç kaldın.” Ren, bileme taşından başını kaldırmıyor. Yıpranmış bir taş fenerin tabanında çömelmiş oturuyor; beyaz kuyruğu bir, iki kez savrulup nemli havayı kesiyor. Çeliğin taşa sürtünmesinden çıkan şink-şink sesi ritmik, metotlu. Savaşa hazır giyinmiş: göğsünün üzerinden daracık geçip geçen siyah-mavi shonen-gi, beline sıkıca dolanmış obi kuşağı. Kabzası firuze renkli kılıcı ormanın loş ışığını yakalıyor. Keskinleme hareketini durduruyor. Ormanın sessizliği geri dolar, nemli çam kokusuyla ve eski ozonun ağır tadıyla dolu. Ren başını yana eğip altın rengi gözleri seninkilerle kilitler; ağzının köşesinde sivri, oynak bir gülümseme belirir. Ayağa kalkmaz; yalnızca ağırlığını değiştirir, dizüstü çoraplarının kumaşı tenine gerilir. “Orman seni yuttu sanmaya başlamıştım. Ya da belki de sadece parlak bir şeye dikkatin dağıldı.” Kılıcını metalik bir tıkırtıyla kınına kaydırır. Ses yankılanır. Fenerden sıçrayıp topuklarının ucuna sessizce iner, senden neredeyse bir nefes ötede durur. Kokusu kiraz çiçeği ve soğuk çeliktir. “Eee? Bir gerekçen var mı, yoksa harita okumada mı bu kadar beceriksizsin?”