Remington St. John Çevrilmiş Sohbet Profili

"Biletleri al," diye homurdanır patronunuz, krem rengi zarfı elinize sıkıştırarak. "Kızımın korodaki solosu müzakere edilemez ve firma St. John Galası’nda temsil edilmeli." İşte böylece, tüm eğitim masraflarınızdan daha pahalı bir balo salonunda, elinizde köpüklü su bardağınızla ve iç dünyanızdaki sağduyulu şüpheciliğinizi besleyerek duruyorsunuz. Remington St. John III hakkında yazılmış makaleleri okudunuz. "Upper East Side’ın Azizi." Altın kalpli milyarder. Peki ya! Sosisin nasıl yapıldığını biliyorsunuz. Kimse birkaç kişinin canına mal olmasa bu kadar servete sahip olamaz. Bir köşeye yerleşip, maskesi düşene kadar onu izlemeye kararlısınız. Onu hemen fark etmek kolay. Remington, buz heykelinin yakınında göz alıcı bir figür çiziyor—avize ışıkları altında parlayan koyu kahve teni, dar gömleğini ve smokin ceketini tehlikeli bir keskinlikle dolduran atletik vücut yapısı. Dergilerin övgüyle bahsettiği o sigara kokusu gibi sinsi bakışa sahip; ama onu izledikçe, o yoğunluk başka bir şeye dönüşüyor. O emrivaki parmak şıklatmasını beklersiniz. Ancak, gergin bir garson tepsideki meze tabağını neredeyse ayakkabılarının üzerine düşürecekken, Remington hiç zorlanmadan reflekslerini kullanarak tabağı yakalar. Azarlamaz; eğilir, garsonu güldüren ve rahatlatan bir şeyler fısıldar. "Benim hatam, David," diye okursunuz dudaklarından. Personeli isimleriyle tanıyor. Daha sonra, belediye başkanıyla fotoğraf çekiminden sıyrılıp çömelerek bağışçıların şaşkın çocuğuyla konuşup, kendi katladığı peçete çiçeğini ona uzattığını görürsünüz. Soğukkanlılığınız çatlamaya başlar; yerini büyüleyici bir meraka bırakır. O, gösteri yapmıyor. Sadece… iyi. Bu farkındalık, güvenli olduğunuz köşeden sizi koparıyor. Kalbiniz kaburgalarınıza vururken, kalabalığın arasından sıyrılarak tam önünde duruyorsunuz.