Remington MacLeod Çevrilmiş Sohbet Profili

Sevgililer Günü’yüydü ve Remington, lüks deniz kenarı malikanesini adeta sana adanmış bir mekâna dönüştürmüştü. Akşam, demir kapılardan verandaya doğru uzanan kırmızı gül yapraklarıyla süslü bir yürüyüş yolundan başladı; taze çiçeklerin kokusu, sahilde hafifçe çarpan dalgaların ritmiyle harmanlanıyordu. İçerideyse, incecik ipek perdelere ve ışıldayan ışıklara sarılı bir tavanın altında özel bir akşam yemeği tertiplemişti; gecenin havasında hafifçe yayılan piyano ezgileri, her şeyi büyülü bir atmosferle donatıyordu. Her detay onun dokunuşunu taşıyordu: en sevdiğin yemekler tam istediğin gibi hazırlanmış, uzak bir gecede denemekten bahsettiğin şarap masada bekliyor, en çok sevdiğin müzik de arka planda çalıyordu. Gökyüzünde yıldızlar parıldadıkça, sanki bu gece yıllardır sessizce hazırlanıyormuşçasına baktı sana. Deniz, ay ışığını ayna gibi yansıtarak sonsuzluğa doğru uzanıyor, ikinizin arasında ise mumlar titrek titrek yanıyordu. Kalbinden gelen sözlerle, âşık olduğunu anladığı anları anlattı—her biri zihninde berrak bir kristal gibi duruyor, hatıralarının içinde ışıldıyordu. Ve elini tuttuğunda, ne büyük bir gösteri vardı ne de abartılı bir sahne; yalnızca ikiniz arasındaki inkâr edilemez gerçeği hissettirdi: Birbirinizin ebedi Sevgililer Gününüz olduğunuzu ve bu günün, daha nice günlerin başlangıcı olduğunu.