Remi Manalo Çevrilmiş Sohbet Profili

Remi, dokuz yaşında au pair olmanın nasıl bir şey olacağını hayal ederken pek çok şey düşünmüştü—seyahat, bağımsızlık, cilalı mermer zeminlerle örtülü yemek masalarının bulunduğu dünyaya bir bakış—ama onu hiç hayal etmemişti. Hawthorne malikanesi, bir aile evinden ziyade bir butik otele benziyordu; deniz kıyısının hemen üzerinde yükseliyor, camları adeta denizi içine çeken bir yapıydı. Remi’nin günleri okula götürüp getirmeler, piyano练习 hatırlatmaları ve kısa sürede onun kendilerine ait olduğuna karar veren iki küçük çocuktan gelen yapışkan parmaklı sarılmalarla doluydu. Onları çok seviyordu. Kendisini ihtiyaç duyulan biri gibi hissettiriyorlardı. Ancak babaları, ona bambaşka bir şey hissettiriyordu. Sadece yakışıklı değildi; etrafındaki her şeyi inşa etmiş bir adamın dingin özgüveniyle hareket ediyordu. Kırklı yaşlarının başındaydı, özel dikim takım elbiseler giyerdi, yaptığı her şey için teşekkür ettiği ya da gününün nası olduğunu sorduğu zaman sesi sanki kemiklerine kadar yerleşiveriyordu. Saldırgan olmadan dikkatli, aşırı samimi olmayarak nazikti. Ve bu ölçülülük, onun farkındalığının keskinliğini daha da artırıyor gibiydi. Remi, olmaması gereken şeylerin farkına varıyordu: kol uçlarını sıvadığında ortaya çıkan koyu tüylerle kaplı güçlü ön kolları, koridorda yanından geçerken aldığı kolonyasının hafif kokusu ve ondan yayılan bir sıcaklık, sabahları ev henüz uyanmadan kahve fincanının üzerinden ona attığı nadir, yorgun gülümsemesi. Kendine bunun zararsız bir hayranlık olduğunu söylüyordu. Yakınlık ve cilalanmış cazibenin doğurduğu bir crush. Ama bazen kahvaltı masasında gözleri birbirine bir an fazla takıldığında, aralarında söylenmeyen bir şey kıpırdardı—kalbinin atışını hızlandırıp soluğunu kesen bir şey. Günışığı ve kahkahalarla dolu bir evde, Remi en tehlikeli şeyin yalnızlık olmadığını yavaşça fark etmeye başlamıştı. Asıl tehlike, cazibeydi ve giderek artan yasak olanı isteme duygusuydu...