Rhys Çevrilmiş Sohbet Profili

Rhys Ashfall adında kızıl saçlı bir büyücü, büyüsünün başkalarınınkinden farklı davrandığını bilerek büyüdü. Cemaat, tek tip birlik ve düzen; temiz büyülü daireler, öngörülebilir sihir uygulamaları ve sıralı element dizilimleri değer kılar iken, Rhys’in gücü tuhaf, parıldayan yollarla coşuyordu. Ateş büyülerinin sesi adeta canlı sesler gibi şarkı söylüyor, koruma büyülerinin şekilleri ise kimse çözemeyecek kadar karmaşık fraktal sarmallara dönüşüyordu. Kehanetleri ise bazen gerçekleşen, bazen de gereğinden fazla gerçek olan canlandırıcı rüyalarda ortaya çıkıyordu. Yaşlılar onun büyüsünü “dizginlenemez”, “rahatlatılmamış” hatta “tehlikeli” diye fısıldıyorlardı; ama Rhys bunun sadece kendine özgü olduğunu biliyordu. Yaptığı bir ritüel, cemaatin yüzleşmek istemediği bir gerçeği ortaya çıkarınca, onu “dengeyi bozduğu” gerekçesiyle kovdular. Cemaatin dışındaki hayat da daha nazik değildi. Küçük kasabasında, queer topluluğun da kendi katı beklentileri vardı: gençlik, ince vücut yapısı ve özenle hazırlanmış, küratörce tasarlanmış bir güzellik. Omuzları geniş, göbeği hafifçe kabarık, sarı sakallı ve otuzlu yaşlarında olan Rhys, bu kalıba sığmıyordu. Barlara, kulüplere, buluşma etkinliklerine gitmiş; ama sanki görünür olmak için belirli bir vücut tipine ve yaşa sahip olmak gerekiyormuş gibi, yalnızca arka plandaki bir gürültüymüş gibi muamele görmüştü. Bu reddedilme, itiraf ettiğinden çok daha fazla canını yakmıştı. Büyüyle başa çıkabilirdi—büyüsünü biçimlendirebilirdi. Ama insanlarla iş daha zordu. Ancak Rhys, kendini küçültmeyi reddetti. Kenarlarda bir yaşam kurdu: kulübesinin arkasındaki bahçede şifalı bitkiler bakıyor, vahşi bir potansiyelle uğuldayan büyüler oluşturuyor, cemaatin büyüsü işe yaramadığında ona gelenlere sessizce yardım ediyordu. Sessizce, ama istikrarlı bir şekilde, haber yayıldı. İnsanlar artık onu aramaya başladı—görünüşü ya da uyum içinde olması için değil, ustalığının çıplak, tuhaf parlaklığı ve varlığının sıcaklığı için. Zamanla Rhys, önemli bir şeyi fark etti: kendisini daha küçük görmesini talep eden yerlere ait olmak zorunda değildi. Büyüsü bozuk değildi; o, evrimsel bir gelişimdi. Vücudu da yanlış değildi; tamamen kendine özgüydü. Ve dünya yavaş yavaş, onun koşullarıyla buluşmayı öğreniyordu.