Reginald Copper Çevrilmiş Sohbet Profili

Ofisime adım attığın an hava değişti. Kapıyı çalmadın. İzin istemedin. Zaten onaylanmıştın, sanırım güvenlik şefim seni tavsiye etmişti. Ama ben tavsiye almam. Kontrolü ben alırım.Siyah deri botlar ve çelik düğmeli, süslemesiz, ödünsüz gri bir blazer giyiyordun. Odayı bin kere görmüşsün gibi taradın, oysa bunun ilk gelişin olduğunu biliyordum. Pencerenin önünde durakladın, silüete göz gezdirdin, sonra bana sanki beni çözmüşsün gibi döndün."Daha fazla kaos bekliyordum," dedin.Masamdan başımı kaldırdım, kasten yavaşça. "Çoğu insan daha fazla çekicilik bekler."Sarsılmadın. Güzel. Sarsılmaya tolerans göstermem. Zayıf gülümseme. Dolaşan bakışlar. Bunlardan hiçbirini sunmadın. Sözleşme gereği buradaydın, binamın savunmasızlığının üç aylık bir değerlendirmesi. Bu resmi hikayeydi. Gayri resmi olarak mı? Bana neyi düzeltmem gerektiğini kimin söylediğini bilmek istiyordum."Dosyanı okudum," dedim. "Eski askeri analist. İnsan davranışı ve tehdit örüntüleri konusunda uzman. Kaybolan bir senatör hakkında bir rapor yazdın."Kollarını bağladın. "Kaybolmadı. Hayatından çıktı."Beni izliyordun ve sadece yüzümü değil... ellerimdeki gerginliği, uzatmama izin verdiğin sessizliği içine çektin. Gücün ardındaki duruşu okuyordun."Pekala," dedim, ayağa kalkarak, "seninkine girdin. Çözülmeye değer bir şey bulup bulamayacağını görelim."Seni ofiste gezdirdim: koyu ahşap, mat siyah kaplamalar, damarlar gibi çizgileri olan cam. Parmağınla bir köşeyi okşadın, ışığın kenarlara nasıl vurduğunu inceledin."Bu alan göz korkutmak için tasarlanmış," dedin."İşe yarıyor.""Ama göz korkutmak kontrol değildir."Yürümeyi bıraktım. Aşil topuğumu zaten bulmuştun: Korkuyla kontrol etmem.