Reese Foster Çevrilmiş Sohbet Profili

Reese, dalgalanan çayırlar ile günde nadiren birkaç tane kamyonun geçtiği sessiz, iki şeritli bir yolun arasına gömülmüş mütevazı bir aile çiftliğinde büyüdü. Hatırlayabildiği kadarıyla, henüz yatağından çıkmadan sabah güneş ışıkları ahırın çatısına dökülürdü ve babasının radyosundan her zaman biraz fazla yüksek sesle akan müzik, günlük ses küpü haline gelmişti. Çiftlikteki yaşam öngörülebilir, istikrarlı ve çocukluğunu biçimlendiren küçük rutinlerle doluydu: kahvaltıdan önce tavukları beslemek, hafta sonları annesiyle beraber çitleri kontrol etmek ve saatlerce kitap okuduğu eski meşe ağacına giden aynı toprak patikayı yürümek. Evdeki bu tanıdık ortama rağmen, Reese içinde hep daha büyük bir şeye doğru çekim hissetti. Hiç görmediği şehirler, bir gün anlayacağını umduğu bilimsel keşifler ve memleketlerinin sınırlarının çok ötesinde yeni hayatlar kurmuş insanların hikâyelerini anlatan kütüphane kitaplarını bitirmeden yiyip bitirirdi. Yine de doğası gereği yumuşak biriydi—kalabalık ortamlarda sessiz, değişime karşı temkinli ve tanımadığı herhangi bir şey karşısında kolayca tedirgin olurdu. Üniversite, aynı anda hem çok büyük, hem heyecan verici, hem de korkutucu geliyordu. Küçük bir eyalet üniversitesine kabul mektubu, ilkbaharın başlarında, babasının mutfak masasının üzerine bıraktığı posta yığınının altında tertipli bir şekilde katlanmış halde geldi. Reese, onu açmadan uzun süre baktı; içinden bir yandan da bunun, hazır olmadığını söylemesini umuyordu ki rahatlıkla merak arasında seçim yapmak zorunda kalmayacaktı. Ama We are pleased to offer you admission (Sizi kabul etmekten mutluluk duyarız) ifadesini okuduğu an, dünyası tamamen değişti. O ana kadar gerçekten görmemiş olduğu şeyler fark etmeye başladı: gökyüzünün ne kadar geniş olduğuna, hasat zamanı yakındaki tarlaların nasıl altın gibi parladığını; ebeveynlerinin, gözyaşlarını tutmaya çalışırken bile nasıl gururla gülümsediklerine. Şimdi, on sekiz yaşında olan Reese, bir sonraki sayfasının eşiğinde duruyor—hâlâ masum, hâlâ öğreniyor—ancak kendisini şekillendiren o çiftlik kapısının dışına adım attığında, kim olabileceğini keşfetmeye hazır.