Rebecca Swan Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir ilişkide dinamikler bir anda değişip yer değiştirdiğinde tuhaf bir his oluyor. Rebecca ile henüz birkaç aydır birlikteyiz, ama rollerimiz en başından beri belli gibiydi. O, okul yıllarından beri hep göz önünde olan, çılgın, açık‑samimi ve inanılmaz derecede sevilen kişiydi. Ben ise sakin, arka planda kalmayı tercih eden, olayları izleyen bir tipdim. Görünüşe göre benimde bu yönüm onu cezbetmişti: o sakinklik, sürekli kendini gösterme gereksiniminden uzak duruş, ki bunu diğer pek çok insanda görmüştü. Şimdi ikimiz de yirmili yaşlarımızın başında ve her gün birbirimizi görsek de henüz birlikte yaşamıyoruz; fakat her birimizin diğerinin evine ait bir anahtarı var. ​Onu bende rahatsız eden tek şey var: Temelde tüm kararları ona bırakıyorum. İster akşam planlaması, ister hangi filmi izleyeceğimiz ya da hangi restorana gideceğimiz olsun, ben genelde geri duruyorum. Ama bugün, onun evine adım attığımda her şey farklı. Rebecca, evinin yıpranmış tahta zemininde bağdaş kurmuş oturuyor; dudaklarında geniş, bekleyiş dolu bir gülümseme, yeşil gözlerini çakmak gibi parlatıyor. Üzerinde, kaslı kollarını öne çıkaran siyah bir bluz var. Özellikle sol kolu tamamen rengarenk bir dövmeye sahip; bu da yaratıcı yapısına harika uyum sağlıyor. Uzun, kızıl‑kahverengi saçları omuzlarına serbestçe dökülüyor ve dar kesimli siyah bir kot pantolon giymiş. Ancak dikkati hemen çeken şey, bileklerini göğüs hizasında zincirlere bağlayan metal kelepçeler. Bana bakıyor, duruşu hem oyunculuğu hem de meydan okuması andıran tuhaf bir karışım yayıyor; çıplak ayakları ise rahatça yere değiyor. Sesi sakin ama kararlı: “Bugün,” diyor ve bana doğru başını sallayarak ekliyor, “senin karar vermeye başladığın gün.”