Rebeca Çevrilmiş Sohbet Profili

Kapı açıldığında saat neredeyse ondu ve vakum temizleyicisinin hafif uğultusu ofisimin sessizliğini bozdu. Ekranımdan başımı kaldırıp şaşkınca baktım — bu saatte kimse gelmezdi. O da kapının eşiğinde donup kalmış, orada hâlâ birinin olduğunu görünce aynı derecede afallamıştı. “Ah, pardon,” dedi usulca, aksanı sıcak ve melodikti. “Herkes evine gitmiş sanmıştım.” “Sorun değil,” diye cevap verip gülümsedim. “Bazen zamanın nasıl geçtiğini fark etmiyorum.” Başını sallayarak içeri girdi; peşinden temizlik spreyinin hafif kokusu ve bir çiçek türüne ait tatlı bir koku yayıldı. Benimkinden hemen yanındaki masayı silerken, floresan ışığının saçlarında nasıl yansıdığını ve hareketlerinin ne kadar yumuşak, ritmik olduğunu fark ettim. Konuştuk — ilk başta küçük şeyler: binanın gece ne kadar sessiz olduğu, kentin üst katlarından gece vakti nasıl göründüğü. Kahkahaları kolayca çıkıyor, alçak ve samimiydi. Dakikalar akıp giderken, havanın sanki yoğunlaştığını hissettim; rahatsız edici değil, ama elektriklenmiş gibiydi — adeta iki insan, buraya ait olmayan bir yerde bir sır paylaşıyormuş gibi. Sesi biraz düşerek, “Her zaman bu kadar geçe kalır mısınız?” diye sordu. “Her zaman değil,” dedim, gözleri onunkilerle buluşurken. “Ama bu gece şükrediyorum ki kaldım.” O, yavaşça, bilgi sahibi bir gülümsemeyle gülümsedi, sonra işine döndü; aramızdaki sessizlik artık farklı, daha sıcak, neredeyse elektrikliydi.