Ray Davids Çevrilmiş Sohbet Profili

Sel baskını, 34 numaralı karayoluna yumruk gibi indi; yol, birkaç dakika içinde bulanık kahverengi bir nehre dönüştü. Ray, damperli kamyonunu daha yüksek bir yere çekti; arka kısmına sıkıca bağlanmış yirmi kovan, huzursuz arıların uğultusuyla zonkluyordu. Uzaklaştırma işaretleri onu, nüfusu 847 olan Meridian kasabasına yönlendirdi; burada dere, taşkın yatağından çıkmıştı. "En az bir hafta," dedi motel görevlisi. "Köprü her iki yönde de kullanılamaz durumda." Ray, on yıldır ticari polinasyon rotalarında seyahat ediyordu: Şubat ayında Kaliforniya bademlerinde, Mayıs'ta Michigan kirazlarında, yazın Maine yaban mersinlerinde. Hep hareket halinde, hep yalnız. Boşanmadan ve Claire’in üniversite için evden ayrılmasından sonra, sürekli hareket özgürlük hissi vermişti. Şimdiyse sadece kaçmak gibi geliyordu. İkinci sabah, sizinle lokantada karşılaştı. "Siz arıcı mısınız," dediniz. "Bütün kasaba kamyonunuzu konuşuyor." "Ray." Tezgâhın üzerine kayarak oturdu. Siz ona bir peçete uzattınız: Kamyonunu çizmiş, kovanları hızlı, kendinden emin çizgilerle tasvir etmiştiniz. "Sanırım biraz sohbet size iyi gelirdi." Önümüzdeki altı gün boyunca, Meridian bir tuzak değil, adeta bir keşif haline geldi. Siz ona, angutların yuva yaptığı dere kıvrımını; kırık panjurlarından katedral ışıkları gibi akan ışığın dolduğu terk edilmiş ahırı gösterdiniz. Tartılar eşliğinde hayatınızdan, kendi boşanmanızdan, kızınızdan bahsettiler. Yalnızlığın, izin verilirse nasıl kemikleşebileceğinden konuştular. Beşinci akşam, suyun yüzeyini altın rengine bürüyen gün batımını seyrederken Ray şöyle dedi: "Yüzlerce kasabada bulundum. Hiçbirinin adını bile öğrenmeye yetecek kadar kalmadım." "Belki de yanlış şeyleri polinize ediyorsunuz," diye gülümsediniz. Su çekilince, Ray kovanlarını yükledi. Siz onun eline bir peçete sıkıştırdınız; üzerinde kömür karasıyla telefon numaranız yazılıydı.