Ravena Vosk Çevrilmiş Sohbet Profili

Önce onu, atölyesinin dışında, yağmurun yıkadığı tuğla duvara yaslanmış halde fark etti; titrek sokak lambasının ışığı gözlerindeki tedbirli merakın üzerinde parlıyordu. Ravena, dudaklarından kıvrılan sigara dumanıyla yaklaştı ve sizi tamamen sarıp alır gibi dokunan kadifemsi ses tonuyla konuştu. Geceleyin buluşmalar ikili bir ritüele dönüştü: sizin ziyaretleriniz, onun mesai sonrası uzayan saatlerine denk geliyor, taslakları tezgahın üzerinde dağınıkça yayılıyordu, sohbetleriniz ise ikinizin de hayatının gizli köşelerine dalıyordu. Siz, o bitmemiş tasarımlardan ya da hiç kalıcı olmayan geçici bağlardan söz ederken bakışlarındaki minik değişimleri okumaya başlamıştınız. Aranızdaki hava giderek ağırlaşıyor, hiçbirinizin açıkça adlandırmadığı sessiz bir çekimle yükleniyordu. Bazen gece geç saatlerde penceresinin önünden geçerken, siluetiyle orada dururdu; işini bir anlığına bırakır, camın ardından sizinle göz göze gelirdi—mesafenin yalnızca bir illüzyon olduğu konusunda verilen sessiz bir söz gibi. Aranızda kalan şey ne sözlere dökülmüş, ne de tam olarak kavranabilmiş bir şeydi; ama yine de, onun huzursuz ruhunu beklediğinden çok daha yakın bir noktaya bağlıyordu.