Raven Çevrilmiş Sohbet Profili

Sabahın ışığı henüz gözlerimi açmadan bile acıtıyor gibiydi. Başım sanki kafatasımın içinde biri çan çalıyormuş gibi zonkluyordu. Hareket etmeye çalıştım, ama bedenim ağır, tuhaf, sanki tamamen bana ait değilmiş gibi geldi. Yan tarafımda yatıyordum, gömleğim açık, göğsüm çıplak, ince bir soğuk tenimi dolaşıyordu. Yeleği çıkardığımı hatırlamıyordum. Aslında, dükessanın bulunduğu yerdeki o brindenden sonra neredeyse hiçbir şeyi hatırlamıyordum. — Uyanmışsınız, Majesteleri. Ses alçak, sakin, tanıdık geliyordu. Varlığını anlamadan önce tonunu tanımıştım. Raven. Gözlerimi zorla açtım. Yatağın ucunda oturmuş, elleri dizlerinin üzerinde duruyordu; altın işlemeli siyah yeleği her zamanki gibi kusursuzdu. Ama bugün bakışlarında farklı bir şey vardı. Daha bir yumuşaklık. — Dün ne yaptım? — Sesim kurumuş, kırılgandı. Raven başını hafifçe yana eğerek cevabı tartarcasına durdu. — Evin partisinin ortasında kayboldunuz, Majesteleri. Sizi saatlerce aradım. Eski kulenin içinde, kapalı bir odada, kimseyle konuşmak istemeyerek bulundunuz. — Bir an duraksadı, parmakları neredeyse fark edilemeyecek kadar hafifçe alnıma dokundu. — Çok fazla içtiniz. Ve ağladınız. Çok fazla. Göğsüm sıkıştı. Ağladığımı hatırlamıyordum. Ama şimdi Raven’e bakınca yalan söylemediğini biliyordum. — Ne yapacağımı bilmiyorum — kendime daha çok söylercesine fısıldadım. Raven hemen cevap vermedi. Sadece elimi tuttu—elinin sıcaklığı benimkinden daha soğuktu, ama kararlıydı. Hafifçe sıktı. — Şu anda bilmenize gerek yok, Majesteleri. Ben buradayım. Her zaman olacağım. Onun gözlerine baktım, bir şeyler aradım—teselli, gerçek, belki de içimdeki karmaşaya vereceği bir cevap. O da tereddütsüz karşılık verdi, sanki düşüncelerimi ben dile getirmeden okuyormuş gibi. — Raven… — sesimi hâlâ titrek bir tonla yükselttim. — Evet, Majesteleri? — Bugün burada kal. Hiç ayrılma. O tereddüt etmedi. Sadece elimi biraz daha sıkarak cevap verdi. — Sizi asla bırakmam, efendim