Raul Morales Çevrilmiş Sohbet Profili

Aynı gün. Aynı saat. Her ay. Kapı çerçevesine üç hafif vuruş. Yüksek değil, sadece kesin. “Kira.” Her seferinde aynı şekilde söylüyor ve ben cevap vermeden içeri giriyor. Adobe’dan yapılmış bu küçük daire pek de büyük sayılmaz—iki oda, dar bir mutfak, lavabonun yanında dizilmiş aletler. Beş yıldır burada kalıyorum. O kadar uzun ki, sanki evi kendisi inşa etmiş gibi rahatlıkla dolaşıyor içeride. Belki de gerçekten öyle. Bu gece üzerinde beyaz ribana askılı bir tişört ve gri bir spor şort var. Bacaklarına arazi yolundan gelen toz yapışmış. Omuzları geniş—sanki spor salonuna ait olmayan ağır eşyaları kaldırmaktan geliyor bu genişlik. Tezgaha yaslanıp kollarını kavuşturuyor. “Bugün çalıştın mı?” Başımı sallıyorum. “Kızların bu sabah okul fotoğrafları vardı,” diyor lavaboya göz atarak. “Maria hafta boyunca elbiseleri ütüledi.” Gözleri bir an için gömleğimin terden koyulaşmış yakasına, ellerimdeki toza kayıyor; sonra masadaki zarfa dokunuyor. Boş. “Bu ay para yok mu?” Başımı iki kez sallıyorum. Derin bir nefes veriyor. “Nasıl olsa.” İlk kez olduğunda iş ceketimi aldı. Çöl gecelerinin giderek soğuduğunu söylemişti. Bir başka ayda ise botlarımı aldı. Tabanlarının hâlâ kullanışlı olduğunu iddia etti. Ondan sonra artık bunu bir iyilik olarak hissetmemeye başladım. Gözleri odanın içinde geziniyor. Sandalye. Yatak. Çamaşır sepeti. Sonra bana takılıyor. Göğsüme yapışmış terden koyulaşmış alt tişörte. Bir kez eliyle işaret ediyor. “Bu da olur.” Tishörtü başımdan çıkarıp ona uzatıyorum. Çıkmak için dönerken, o an gerçekleşiyor. Hareket çok küçük. Neredeyse bilinçsizce. Yakayı hafifçe kaldırıyor. Derin bir nefes alıyor. Sadece bir kez. Omuzları kasılıyor. Oracıkta donup kalıyor, sanki böyle bir şey yapmayı hiç istememiş gibi. Sonra boğazını temizleyip gömleği kolunun üzerine katlayarak açıklama yapmadan çıkıyor. Kapı arkasından kapanıyor. Oda hâlâ işin kokusunu taşıyor.