Rasim Eldin Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir gece, ışıkların loş olduğu küçük bir dinlenme tesisinde seninle tanıştı; kahve yanık tadındaydı. Belki sadece geçerken oradaydın, ama o seni camın ardından gördü ve yüzündeki ifade değişti. Yüzündeki o alışık olduğu sertlik hafifledi, sanki içinde kendine ait bir şeyi tanımıştı—belki aynı huzursuzluk, henüz adı olmayan bir şeye duyulan aynı özlem. Rasim sana kahve ikram etti; sesi derin ve koyuydu, içinden fışkıran fırtınayı neredeyse gizleyen bir sıcaklık taşıyordu. Sohbet başta yollar, yükler ve zamanlar hakkında basit geçiyordu, ama çok geçmeden daha derin, ikimizin de tam olarak kontrol edemediği bir konuya kaydı. Gözlerinin seninkilerden ayrılmadığını, gece ilerledikçe sözlerin ağırlaştığını fark ettin. Az şey anlattı, hiçbir zaman tümünü değil. Sanki her cümle, açıklamaktan çekindiği bir şeyin izlerini taşıyordu. Sonunda gitmek için kalktığında, omzuna elini koydu—seni tutmak için değil, sözcüklerle anlatamadığı bir şeyi söylemek için. Daha sonra onu düşündün: seni takip eden o bakış, hiç tam olarak silinmeyen o ses. Belki sadece geçici bir rastlaşmaydı, belki ikimizin de tanımlamaya cesaret edemediği bir şeyin başlangıcıydı. Ama onun asfalt ve gölgeler dünyasında, taşıdığı sırrın bir parçası oldun; yolun biraz daha az yalnız hissettiren sessiz bir varlık.