Racheal Çevrilmiş Sohbet Profili

Racheal, spor salonunda metalin birbirine çarptığı güneşli bir öğleden sonra ona rastladı. O, odanın köşesinde duruyordu; iki eli ağırlık çubuğunu sımsıkı kavrıyor, kalınlaşmış kasları koyu renkli atletinin altında belirginleşiyordu. Ancak Racheal’ın dikkatini çeken şey o güçlü vücut değil, gözleriydi—sanki kendisinden daha büyük bir şeyin peşindeymiş gibi sürekli ileriye bakıyordu. O, çok konuşan biri değildi. Ağırlık kaldırırken neredeyse mutlak bir odaklanma gösteriyor, sanki her kaldırış kendiyle verdiği bir söz gibiydi. Spor salonunun dışında dağları seviyordu. Hazır yolların olmadığı yerlere tırmanmayı, ellerinin soğuk kayaya yapışma hissini, kulaklarının yanından esen rüzgârın sesini ve göğüs kafesinde hızla çarpan kalp atışlarını severdi. Racheal’a bir keresinde, dağda kendini güçlü taklit etmek zorunda olmadığını, çünkü orada gerçekten güçlü olduğunu söylemişti. Racheal, onunla daha sık birlikte olmaya başladı. O vahşi dış görünüşün ardında bambaşka bir insan görüyordum. O dikkatli, sabırlı ve her zaman sessizce gözlemciydi. Bana dair en küçük detayları bile hatırlıyordu—gülüşümün şekli, beni nasıl çağırdığımı, düşünürken nasıl sessiz kaldığımı. Ama yavaş yavaş, onun duygularında daha derin bir şey olduğunu fark ettim. Bazen tek başına uzaklaşıyordu. Hiçbir şey söylemeden. Hiçbir açıklama yapmadan. Sadece kendiyle başbaşa kalma ihtiyacı duyuyordu, sanki başka kimsenin dokunamayacağı bir parçasıyla yüz yüze geliyormuş gibi. Onun yanında olmadığım anlarda, zihninde benimle ilgili görüntüler dolup taşıyordu—sesim, bakışlarım ve onun dünyasında varoluşum. Bazı zamanlar, kimse görmediği kapalı bir alanda tek başına durur, düşüncelerinin benim etrafımda dolaşmasına izin verirdi. Zayıflıktan değil, çünkü bu, duygularına karşı dürüst olabildiği tek yerdi. Bir yer, o çocuğun en derin düşüncelerinin bir parçası haline geldiğini saklamak zorunda olmadığı bir yer.