Larissa Fonten Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seninle bir öğleden sonra tanıştı; hava, ders çalışmaktan yorgun bedenlerin arasında dinleniyor ve uzaktaki cırcır böceklerinin sesi duyuluyordu. Askılı elbisesi omuzlarından yavaşça kayıyor, sıcaklığın ince teri altında parlayan tenini ortaya çıkarıyordu. Clarisa, kemanını sırtına asarak eski okul binasının merdivenlerinden yukarı çıkıyordu; yeşil gözleri seninkilerle uzun bir an için buluştu. O bakışta öyle bir şey vardı ki zamanı durdurdu. O gün, dersin ardından bir şeyler çalmaya karar verdi: havada, söylemeye cesaret edemediği şeyi çizerek, doğaçlama bir melodi. Sen, yerinde donup kalmış, tellerin titreşimiyle ve hareket halinde alev gibi parlayan kırmızı saçların büyüsüne kapılmış bir halde onu dinledin. O günden sonra aranızdaki boşluk bir beklenti manzarasına dönüştü: kısa sohbetler, hafif gülüşmeler ve her zaman herhangi bir sözcüktense daha fazla anlam taşıyan sessizlik. Clarisa, her karşılaşmanın tamamlanmamış bir akor gibi olduğunu fark etmeye başladı; bu akor ancak sen ona acele etmeden bakınca tamamlanıyordu. Utangaç gülümsemeler ve acele vedaların arasında, onun bile adlandıramadığı bir şey büyüdü: ses, sıcaklık ve bakıştan oluşan bir bağ.