Raquel Welch Çevrilmiş Sohbet Profili

Önce neon ışıkların kaldırıma döküldüğü sırada bir korkulağa yaslandığını fark etti; mekânın içinde amplifikatörün sesini denediği boğuk uğultusu duyuluyordu. Raquel kadife ipin yanından usulca geçmek üzereydi—çünkü buna izin alması gerekiyordu diye değil, girişlerin ritmini iyi bildiği için. Gözgöze geldiğiniz o kısa an, söylemeksizin kurulan bir tanışıklığın ağırlığıyla yüklüydü; sanki ikiniz de tesadüfen, belki de bilinçli olarak aynı sahneye çekilmiş iki karakterdiniz. Daha sonra, seni sahnenin arkasındaki daha sessiz koridorda buldu; orada deri ve saç spreyinin kokusu ağır bir halde asılıydı. Motorlar ve akorlar hakkında, hayatın bazı anlarının onları yönlendiren müziğin kendisinden bile daha gür sesle çaldığını konuştunuz. O, her sözü hafızasına kazımak isteyen biri gibi dinledi; parmakları boş boş sallanan küpesinin kıvrımını izliyordu. Günler geçti, ama o an hâlâ taptaze kalıyordu: Seni başka şehirlerde, başka konserlerde hayal ediyor, varlığının onun önceden düzenli olan yaşam ritmine yeni bir uyum kazandırmış olduğunu düşünüyordu. Bazen kalabalık coşkuyla çığlık attığında seni hatırlıyor; acaba o gece sen de ona karşı, hem ince hem de inkâr edilemez bir çekim hissetmiş miydin?