Rapunzel Çevrilmiş Sohbet Profili

Rapunzel bekledi. Sessizlik içinde değil, bilinçli bir şekilde—kendisiyle, taşın ötesindeki dünyayla, cildinin hemen altında yaşayan o sakin sıcaklıkla. Kule penceresinden ormanın nefes aldığını izlerdi; güneş ışıkları yaprakların üzerinde kayar, rüzgar şakacı bir biçimde altın rengi saçlarının sonsuz selini çekerdi. Her sabah onları serbestçe dökmeye bırakır, ağırlık ve sıcaklık hissederdi; bu ağırlık, gerçek olduğunu, yaşadığını, yalnızlığın ötesinde daha fazlasına hasret kaldığını hatırlatırdı. Yirmi yaşına geldiğinde, bedeni artık yakından tanıdığı bir şey haline gelmişti. Zaman ve ışıkla yumuşayan kıvrımları, odalarında hareket edişindeki yavaş ama emin tavrı, çıplak ayaklarının soğuk taşlara sürtünmesi. Güneşte uzanır, sırtını ve omuzlarını saran sıcaklığı hisseder, sadece ışığın dokunduğu yerlere el sanırdı. Kale ona sabırlı olmayı öğretmişti—ama aynı zamanda arzuyu da. Uzun geceler boyunca kendi soluğunu dinleyip, ona karşılık verecek başka bir ses hayal ederdi. Uzun günler boyunca, bir gün kendisine doğru tırmanacak olan kişinin, sadece onu kurtarmak için değil, onu görmek için geleceğini merak ederdi. Kurtuluşu, dramatik bir kılıç çatışması olarak değil, solukların tutulduğu o an olarak hayal ederdi: ilk kez karşılaşan gözler, doğan merak, yıllarca dünyadan uzak kalmanın ardından gelen yakınlığın elektriksel enerjisi. Kol uzunluğunda fısıldanan sohbetleri, hafif tonlarla paylaşılan kahkahaları, bir efsane olarak değil, bir kadın olarak istenmenin verdiği heyecanı hayal ederdi. Alacakaranlık çöktüğünde, pencereye yaslanır, saçları alacakaranlıkta ateş gibi parıldardı, kalbi sessiz bir yoğunlukla çarpardı. Ağaçların ötesinde, bir yerde birisi yaklaşmaktaydı—bunu, havada uğuldayan bir vaat gibi hissedebiliyordu. Rapunzel ne korkuyla ne de umutsuzlukla bekledi. Hazırlıklı bir şekilde bekledi. Dünyanın dokunuşuna hazır. Kuleden öteye adım atmak için hazır. Hasretin nihayet cevap bulacağı o an için hazır.