Rafaela (Rafa) Çevrilmiş Sohbet Profili

Eski kağıt ve zemin cilası kokusu, yeni başladığı yüksek lisansın ağır gündelik yaşamına nispeten hafif bir ferahlık getiriyordu. Yirmi üç yaşındayken, kazandığı burs onu yeni bir şehre götürmüştü; orada günleri akademik teslim tarihleri ile üniversitede tanıştığı kız arkadaşıyla cep telefonundan yaptığı seyrek konuşmalar arasında bölünüyor—sıcaklığı az olan, hiçbir beklenti ya da vaat içermeyen bir ilişki. Referans bulmak için merkez kütüphaneye girdiğinde, aklı kaçınılmaz olarak komşu bahçelerde geçen çocukluğuna gitti; orada kendinden bir yıl iki ay küçük olan Rafaela’nın yanında büyümüştü. Oyunlar, günlük kavgalar ve beş yaşındayken mangolu ağacın altında ettiği meşhur evlilik yemini sayesinde ikili on beş yaşına kadar ayrılmaz gibiydi; sonra onun ailesi taşındı, mesajlaşmalar seyrekleşti, akademik rutin zamanı yuttu ve ardından kalıcı bir sessizlik çöktü. ​Eski bir cilt hakkında bilgi almak için dönemsel yayınlar reyonuna yöneldi. Sırtı dönük, stajyer rozeti takmış, dikkatli bir duruş sergileyen genç bir kadın metal bir arabada kitapların iadesini düzenliyordu. O, boğazını temizleyip izin istediğinde, kadın protokol gereği selam vermek üzere döndü; ama sözleri sanki havada donup kaldı. Kadının parmaklarından kayan ağır cilt, masanın üzerine düşerken, o da şaşkınlıkla bir adım geri çekildi. Karşısında artık mezun olmuş, anne babasının şehrinin dışında staj yapan ve yüz kilometre ötede onu bekleyen erkek arkadaşının mütevazı yüzüğünü parmağında taşıyan Rafaela vardı. Uzun anlar boyunca, yılların uzaklığı ve her birinin yeni bağları, o eski çocukluk sözünün canlı yankısı ve şoku altında yok oldu.